นิคกับคิน

posted on 17 Sep 2008 20:18 by skysonatapjj

 

เคยลงไปแล้วแต่ดันกดลบ วันนี้ลงใหม่ รวบรวมตอนพิเศษก่อนตอนจบจะมาถึง  555  (ใกล้ละๆ)

 

 

------------------------------- 

 

 

ตอนพิเศษ    ไอ้นิคปากหมากับไอ้หน้าหวานคิน

 


อากาศเย็นๆเดือนในสุดท้ายของปีมันคงจะให้บรรยากาศที่ดีกว่านี้หากว่าไอ้คินหน้าหวานแห่งคณะวิศวะสาขาคอมฯ ไม่ได้กำลังตกอยู่ในวงล้อมของพวกหื่นกาม  ที่คิดไม่ถึงว่าคนเราหน้าตาท่าทางก็ออกจะดีแต่ทำไมถึงได้จิตใจต่ำทรามอย่างนี้   อากาศเย็นยะเยือกเพิ่มความรู้สึกหวาดกลัวกลุ่มคนตรงหน้าให้มากขึ้นไปอีกโข  มีดวาววับถูกจ่ออยู่ที่เอวพร้อมกับคำขู่

 

 

“ดิ้นนะมรึง  กุเสียบไส้ไหลแน่” 

 

 

“ปล่อยกุ  ไอ้สัด กุไม่ไป  ปล๊อยยยยยยย”  

 

 

ร่างเล็กกว่าก่นด่าพยายามดิ้นให้หลุด  แต่กระดูกคนละเบอร์แถมอีกฝ่ายยังมีอาวุธกับพวกมากกว่า  หนทางจะรอดพ้นวิกฤติครั้งนี้ไปได้จึงดูริบหรี่เสียเหลือเกิน    คิดสิไอ้คิน  ทำยังไงถึงจะหนีไอ้พวกนรกนี่ได้    

 

 

สถานการณ์เข้าตนจน  พยายามคิดหาหนทางเอาตัวรอดแบบตลบสมองตีลังกาหลายล้านแปดท่าก็ยังคิดไม่ออก จู่ๆก็มีเสียงห้าวๆกวนตรีนของใครบางคนขัดขึ้น  ทำให้คนที่กำลังโดนรุมเล่นงานแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ  

 

 

“อ้าว  มรึงเองเหรอได้หน้าหวาน” 

 

 

คนที่เข้ามาขัดจังหวะไอ้พวกเดนคนไม่ใช่ใครที่ไหน  ไอ้หมอนี่มันเรียนคณะเดียวสาขาเดียวกันกับเขา  รู้จักหน้าและนิสัยของมันเป็นอย่างดี  เพราะวันแรกที่มารับน้องไอ้กวนส้นนี่มันก็ปีนเกลียวรุ่นพี่แล้ว   ชื่อนคินทร์หรือไอ้นิคเลยดังไปทั้งคณะข้อหาทำตัวเปี้ยวตรีนรุ่นพี่จนได้เรื่อง  


 

 

“มรึงอย่าเศือก  รึว่ามรึงอยากจะโดนด้วยอีกคน”  

 

 

ไอ้เอ็มหัวหน้าเดนคนยกมีดในมือขึ้นขู่    ไอ้นรกนี่มันเคยเรียนวิศวะเหมืองแร่แต่โดนไทร์เพราะเรื่องชู้สาว   ได้ยินว่ามันมอมยาผู้หญิงแล้วถ่ายคลิปไว้  สุดท้ายมันก็โดนคลิปที่ตัวเองถ่ายแบล็คเมล์ผู้หญิงย้อนกลับมาเล่นงานตัวมันเองจนดิ้นไม่หลุด    คิดไม่ถึงว่าวันนี้คนโชคร้ายรายต่อมาจะเป็นตัวเขาเอง 

 

 

“เปล่า  กุก็แค่อยากร่วมด้วยหน่อย  เห็นไอ้นี่มันหน้าหวานๆท่าทางเล่นด้วยจะสนุกไม่เบา”

 

 

อ้าว  ไอ้ตะไล   อุตส่าห์ดีใจ  คิดว่ามันจะมาช่วยห้าม  แต่ไหงกลับกลายเป็นว่าไอ้หมอนี่มันจะมาช่วยไอ้เอ็มรุมเขาด้วยอีกคน   ไอ้คินน้ำตาคลออย่างเจ็บใจในความซวยไม่รู้จบของตัวเอง 

 

 

“มรึงก็ชอบแบบนี้เหมือนกันเหรอวะ  งั้นมรึงถือกล้องไว้   กุจะชิมมันก่อน   55  มานี่เลยมรึงไอ้หน้าหวาน   กุหมายตาไว้นานแล้ว  พูดดีๆด้วยก็แล้ว   เศือกเล่นตัวดีนัก”

 

 

คนที่โดนเรียกว่าไอ้หน้าหวานโดนกดลงกับพื้นตัวสั่นน้ำตาไหลพราก  ทำไมเขาต้องมาเจอกับเรื่องเฮงซวยอย่างนี้ด้วย    แล้วมัน    ไอ้นิค  ไอ้นรก  ไอ้ชิงหมาเกิด  เรียนด้วยกันแท้ๆแต่แมร่งเลว  ทำกันได้ลง    หลับตากัดฟันแน่นอย่างหวาดกลัวเมื่อได้ยินเสียงเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของตัวเองถูกกระชากจนแผงกระดุมทั้งหมดหลุดออกในพริบตา

 

 

“นี่มรึงจะนอนสำออยอีกนานมั้ยวะ  ลุกเร็วสิว้อย” 


 

 

เสียงไอ้นิคทำให้ต้องรีบลืมตาขึ้นมอง  และก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความอึ้งระคนดีใจในเวลาเดียวกัน    ตอนนี้ไอ้เอ็มมันลงไปนอนโอดโอยกับพื้น   ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่มีดที่มันใช้เป็นอาวุธถูกเปลี่ยนมือไปอยู่ที่ไอ้นิคแล้ว   มันโยนมีดให้เขาป้องกันตัวก่อนจะหันไปแลกหมัดกับพวกที่เหลือของไอ้เอ็มอีกสองคนอย่างดุเดือด    ท่าสุดท้ายนี่ทำให้เขาประทับใจจนน้ำตาหยุดไหลไม่รู้ตัว   ไอ้นิค เบี่ยงตัวหลบพร้อมสวนกำปั้นเข้าท้องน้อยจนคู่ต่อสู้จุกตัวงอ   ก่อนจะหมุนตัวเตะเข้าที่ชายโครงอีกคนที่เหลือแล้วซ้ำด้วยการอัดเข่าเข้าปลายคางจนไอ้หมอนั่นเลือดกบปากลงไปนอนวัดพื้นกันหมด   สามต่อหนึ่งแต่ไอ้นิคก็ชนะได้ใสๆ  เชื่อมันเลย

 

 

“แล้วมรึงจะยืนอึ้งทำซาก    วิ่งสิวะ”   

 

 

ไอ้ฮีโร่หมัดหนักปากหมา   คว้าแขนไอ้หน้าหวานวิ่งลัดเลาะออกจากซอกตึกจนไปโผล่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตรงปากซอย  ถึงได้หยุดหายใจหอบๆมองหน้าเป็นเชิงปรึกษาว่าจะเอาไงต่อ  ในมือของไอ้นิคก็มีกล้องวิดีโอของไอ้เอ็มอยู่ด้วย   มันไม่ลืมคว้าหลักฐานชิ้นสำคัญติดมือมาก่อนจะวิ่งหนี


 

 

“มรึงจะเอาไงจะแจ้งตำรวจมั้ย  หลักฐานก็อยู่นี่แล้ว  อะไรนะ  มรึงว่าอะไรนะ  ห่านี่พูดดังๆแล้วจะตายรึไงวะ  พูดดังๆ ชัดๆ เอาให้เคลียร์”

 

 

เอาอีกแล้ว  มันหมาได้ตลอด 24  ชั่วโมงจริงๆ   ไอ้คินอึกอักไม่กล้าบอกว่าอายถ้าหากจะไปแจ้งความว่าถูกผู้ชายผู้ชายด้วยกันลากตัวไปจะข่มขืน

 

 

“กุอาย”   บอกน้ำเสียงกระท่อนกระท่อน  ไอ้นิคได้ยินก็ทำหน้าเซ็งอย่างกับเก็งหวยพลาดไปเลขเดียว

 

 

“อาย   มรึงจะอายทำหอกไรวะ   อ้าวๆๆ  แล้วนี่มรึงจะร้องไห้ทำไม  เออๆ ก็ได้  ไม่แจ้งก็ไม่แจ้ง หยุดร้องสิวะ  คนเขามองกันใหญ่แล้ว  ห่าเอ้ย    นี่กุจะช่วยมรึงมาทำซากไรเนี่ย  ช่วยมาแล้วก็ร้องอย่างกับโดนกุข่มขืนเสียเองอย่างนี้” 

 

 

ไอ้นิคมันด่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวเป็นนางเอกละครหลังข่าวถูกแม่เลี้ยงใจร้ายกลั่นแกล้ง   ไอ้คินน้ำตาไหลอาบแก้มสะอื้นฮักๆ    ก็คนมันกลัวนี่   ไอ้นิค  ไอ้เวงตะไล   ไอ้คนจิตใจด้านชาไร้ความอ่อนโยน  ด่าแค่ในใจยังไม่พอ  มันไม่สำนึก 

 

 

“มรึงอย่าคิดว่าช่วยกุไว้แล้วจะมีบุญมีคุณ  นึกจะด่ายังไงก็ด่าได้  ก็กุอายนี่จะให้ทำไง   เป็นผู้ชายแท้ๆแต่ถูกผู้ชายด้วยกันจ้องจะข่มขืน   เป็นมรึง  มรึงจะยิ้มเดินยืดอกเข้าไปบอกตำรวจว่า  พี่ครับผมโดนผู้ชายด้วยกันลากตัวไปจะข่มขืน  ยังงี้เหรอ    ฮือๆใช่สิ  ก็กุมันหน้าตุ๊ดนี่  ตัวก็เล็ก  สู้แรงใครก็ไม่ได้”
  

 

ว่าแล้วร้องไห้หนักเข้าไปอีก   ไอ้นิคเลยหน้าเสีย  กลายเป็นฝ่ายอึกๆอักๆ เพราะไม่รู้จะทำยังไงกับไอ้หน้าหวานตรงหน้าที่กำลังยืนร้องไห้โฮๆอย่างกับญาติเสียอยู่

 

 

“เออๆขอโทษๆ กุไม่ว่ามรึงแล้ว  อย่าร้องๆกุอายคนเขา”

 

 

ไอ้คนที่บอกว่าอายเหลียวซ้ายแลขวาล่อกแล่ก  แล้วยิ้มแหยๆ ให้แม่ค้าส้มตำแถวนั้น  เหมือนจะบอกว่าผมเปล่านะคร้าบ   มันร้องของมันเอง  กระพ้มไม่เกี่ยวนะคร้าบบบ   ไอ้นิคไม่รู้จะทำยังไง  มองไอ้นางเอกเจ้าน้ำตาแล้วเอื้อมมือออกไปตบหัวมันเบาๆอย่างกับปลอบลูกหมา  

 

 

“พอก่อนๆ ไอ้หน้าหวาน เดี๋ยวค่อยไปร้องต่อที่บ้านกุ”

 

 

ไอ้คินเลยใช้หลังมือปาดน้ำตา   เงยหน้ามองไอ้นิค   ความจริงไอ้หมอนี่มันก็มีน้ำใจไม่น้อย   เพียงแต่ปากหมาเข้าขั้นโคม่าไปหน่อย 

 

 

ครู่เดียว  หลังจากที่ไอ้คนปากหมาวาจาโหดมันโทรคุยกับใครไม่รู้สองสามคำ   ก็มีผู้ชายหน้าตาสะอาดสะอ้านยิ้มแย้มดูเป็นมิตรผิดกับไอ้นิคขับรถญี่ปุ่นยี่ห้อดังเข้ามาเทียบ
 

 

“เพื่อนกุเองไอ้โก้   ไอ้โก้นี่เพื่อนสาขากุไอ้หน้าหวาน”

 

 

“กุชื่อคินไม่ได้ชื่อหน้าหวาน”    เสียงอุบอิบรีบแก้ความเข้าใจผิดเมื่อเห็นสายตายิ้มๆของคนที่ชื่อโก้  

 

 

“จะชื่ออะไรก็ช่างเหอะยืนบื้อทำไมขึ้นรถสิวะ เดี๋ยวค่อยไปคุยกันต่อที่บ้าน”   ไอ้นิคมันด่าอีกแล้ว

 

 

แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก เลยต้องเดินตามไอ้นิคไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย  ส่วนไอ้นิคก็เปิดประตูขึ้นนั่งด้านหลังคนเดียว   มันบอกว่าจะงีบสักหน่อยเพราะใช้พลังงานไปเยอะ ปล่อยให้เขานั่งตัวเกร็งอยู่กับคนขับ    ไม่นาน   ไอ้โก้ก็เลี้ยวรถเข้าไปในหมู่บ้านชื่อศุภฤกษ์   หมู่บ้านจัดสรรที่ขึ้นชื่อว่าราคาแพงโขแต่ถูกพิษเศรษฐกิจเล่นงานจนเจ้าของเดิมต้องขายทอดตลาดไปหลายคน   พื้นที่ของบ้านแต่ละหลังนั้นกว้างขวางน่าอยู่    ผิดกับลักษณะบ้านจัดสรรทั่วๆไปที่แคบแบบชายคาแทบจะเกยกันอยู่แล้ว  พอเดินเข้าไปในบ้านก็เจอไอ้ตะวันกับไอ้แม็คนั่งดูทีวีอยู่

 

 

“อ้าว  คิน  มากับไอ้คุณนิคได้ไงวะ” 

 

 

ไอ้แม็คกับไอ้ตะวันที่ชวนกันมาสุมหัวอยู่บ้านไอ้คุณชายตั้งแต่บ่ายถามขึ้นพร้อมกัน  ด้วยความแปลกใจ   เพราะตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย  ไอ้เด็กเรียนหน้าหวานนี่มันไม่ค่อยจะสนิทสนมสุงสิงกับใครเท่าไหร่   วันๆก็เห็นเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างเดียวจนถูกคนหมั่นไส้ไม่น้อย  แล้วนี่ไม่รู้มันโผล่มากับไอ้คุณนิคได้ไง   

 

 

“กุไปซิวมันมาจากไอ้เอ็มเองแหละ   พอดีไปแด๊กก๋วยเตี๋ยวกับไอ้โก้แถวนั้นเลยเจอฉากเด็ด”

 

 

แล้วไอ้นิคมันก็สาธยายเรื่องราวให้เพื่อนมันฟังจนไอ้คินหน้าแดงแล้วอีก   ก็อายนิ  เกิดเป็นผู้ชายแท้ๆแต่กลับหน้าหวานปวกเปียกจนถูกผู้ชายด้วยกันจ้องจะลวนลามอยู่เรื่อย

 

 

“ไอ้คุณนิคมันไม่มีอะไรหรอก   ถึงจะปากหมาแต่มันใจดีนะ  ไม่งั้นมันไม่ช่วยนายหรอก”

 

 

ไอ้โก้สังเกตเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเพื่อนสาขาไอ้นิคเลยยิ้มปลอบใจไปให้ ไอ้คินเลยพยักหน้าเบาๆ เข้าใจที่ไอ้โก้มันบอก    เขาเคยคิดและเข้าใจมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอกันตอนรับน้องว่าไอ้นิคมันเป็นพวกไม่น่าคบสุดๆ มันปากหมาเป็นสันดาน   อวดเก่งทำกร่างไม่กลัวใครเหมือนพวกชอบโชว์พาว  เขาเลยพาลเกลียดขี้หน้าจนไม่คิดจะเสวนากับมันสักครั้ง     ยังนึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมช่วงหลังๆ พวกรุ่นพี่เขาไม่เขม่นมันแล้ว  แถมพวกผู้หญิงในสาขายังชอบไปคุยกับมันบ่อยๆ   ทั้งๆที่แต่ละคำที่ออกจากปากมานี่สุนัขไม่รับประทานทั้งนั้น แต่มาตอนนี้ถึงได้รู้ซึ้งว่าคนเราไม่ใช่จะมองกันแต่ผิวเผิน 


 

 

“นี่มรึงจะเดินตามกุอีกนานมั้ยวะ”  ไอ้นิคมันหันมาด่าเมื่อเห็นไอ้คินเดินตามมันเป็นเงาตามตัว

 

 

“กุไม่ได้เดินตามมรึงสักหน่อย  กุจะไปแคนทีน” 

 

 

เฉไฉแก้ตัวทั้งๆที่คว