เรื่องของโก้

posted on 30 Jul 2008 21:50 by skysonatapjj

 

 

ป้าจุ  :  มาขัดตาทัพอีกแล้วจ้า  แต่ก่อนอ่านเรื่องของโก้ แนะนำให้แควนๆอ่านตอนพิเศษคินกับเป้ก่อนเพื่อความเคลียร์นะจ๊ะ  555 

 

------------------------------ 

 

ว่ามั้ยครับว่า  ความรักนั้นมีหลากหลายรูปแบบ  หลากหลายนิยามเสียเหลือเกิน   และคงไม่ต้องให้ผมสาธยายจาระนัยอะไรกันมากมายให้คุณๆทั้งหลายต้องตาลายพาลขี้เกียจอ่านไอ้โก้แพล่มเป็นนักวิชาการเจ้าทฤษฎีความรัก  หลายคนก็คงมีคำตอบของตัวเองอยู่แล้วในใจ   จะหนึ่งคำตอบ  สอง  สาม  หรือมากกว่านั้นก็ไม่ผิดกติกาแต่อย่างใด   ก็อย่างที่บอกไปแล้วเมื่อกี้นั่นแหละครับว่ามันมีหลายรูปแบบ  เอาอย่างนี้ดีกว่า  สำหรับคนที่นึกภาพไม่ออกว่าไอ้ความรักหลายรูปแบบหลายนิยามที่ผมว่ามันเป็นยังไง   ผมจะยกตัวอย่างกรณีศึกษาให้ดู  เอ้ย  ให้อ่านก็แล้วกัน

 

 


มาดูกรณีแรกกันก่อนนะครับ

 

 

20.00 น.   เดือน  สิงหาคม  

สถานะ   เฟรชชี่ปี  1

 

 

ผมละสายตาจากจอโทรทัศน์ขึ้นจ้องหน้าเพื่อนเมื่อเห็นมันทำหน้ายุ่ง   หน้ายู่   เดินตึงๆเข้ามาแล้วแย่งรีโมทไปจากมือผมดื้อๆแบบไร้ซึ่งความเกรงใจอย่างสิ้นเชิง    และคนแบบนี้ก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้นิคมันแหละครับ    ไอ้คุณชายหมาบ้ามันกระแทกตูดลงนั่งข้างๆ  แล้วตั้งหน้าตั้งตากดเปลี่ยนช่องทีวีอย่างเมามันด้วยอัตราความเร็วหนึ่งวินาทีต่อจำนวนการกดห้าครั้ง   เว่อร์ไปมั้ยโก้  แต่ช่างมันเถอะครับ   ก็ทีวีของมัน  จะกดให้พังก็สิทธิ์ของมัน

 

 

“อะไรของมรึงวะเนี่ย”  

 

 

แต่ในที่สุดโก้ก็อดคันปากถามไม่ได้  ก็มันเล่นกดเปลี่ยนช่องไปมาจะเป็นชั่วโมงแล้วเนี่ย  อารมณ์เสียมาจากไหนอีกละวะ

 

 

“กุจะดูทีวี”  

 

 

เออเนาะกุไม่น่าถามมันเลย   ผมเลยเงียบไปอีก   รู้สันด๋อยมันดีว่าไอ้มนุษย์ที่มีสปีชีย์จัดอยู่ในประเภทเดียวกันสัตว์เลื้อยคลานที่ชอบว่ายน้ำข้ามคลองไปแอบกินเป็ดไก่ชาวบ้านอย่างไอ้นิคมันเกลียดพวกอมพะนำ  ไม่เคลียร์ที่สุด


 

 

“ไม่ถามต่ออีกหน่อยเหรอวะ”  เห็นมั้ยครับ  คนอย่างมันทนความเงียบได้นานซะที่ไหน

 

 

“เออ ถามก็ได้ สาดนี่  เป็นเหวอะไรของมรึงเนี่ย” 

 

 

ยอมถาม  ตามใจมัน   เฮ้อ  เหนื่อยจริงมีเพื่อนเป็นมนุษย์ไม่ปกติอย่างไอ้คุณหมานิคเนี่ย    

 

 

“รมณ์เสีย  เมื่อกี้เพิ่งเลิกกับพี่แหวน”

 

 

มันไขข้อข้องใจให้   ว่าแต่แหวนที่ว่านี่มันแหวนไหนวะ  แหวน ธิติมา  หรือแหวนๆไฮโซสาวคน ดัง    แต่ขืนถามแบบนี้คงได้กินส้นมันแทนข้าวเย็น  เลยถามแบบที่คิดว่าสร้างสรรค์ที่สุดไป

 

 

“แฟนมรึงเหรอ”

 

 

“โง่ป่าว  ก็บอกว่าเลิกกันแล้ว  จะเป็นแฟนได้ยังไง  ต้องแฟนเก่าสิวะ” 

 

 

เออ   กุตกภาษาไทย   แล้วมาบอกกุทำไมวะ  กะแค่เลิกกับแฟน  ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน กุเห็นมรึงบอกเลิกกับแฟนทุกอาทิตย์   นิสัยอย่างนี้ใครจะบ้าทนคบกับมรึงได้นาน  มองหน้ามันแบบไม่กล้าพูดต่อเพราะกลัวโดนรีโมททีวีตีหัว

 

 

“ไอ้แนนมันไปเจอพี่แหวนควงกับผู้ชายคนใหม่เลยโทรมาบอก   พอกุโทรไปถามพี่เขาก็ทำโมโหกลบเกลื่อน  กุเลยบอกเลิกแมร่งเลย”

 

 

อ้อ  เข้าทำนองรักแท้แพ้ระยะทาง  ที่แท้มันก็โดนหญิงมอบเขาคู่งามๆ ให้นี่เอง   ไอ้คุณนิคมันชอบสาวแก่กว่าครับ  มันบอกไม่ง้องแง้ง   มีเหตุผล  และเอาใจเก่ง   ผมก็เริ่มๆจะนึกออกแล้วว่าพี่แหวนของไอ้คุณนิคเป็นใคร   เธอเป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งของโรงเรียนพวกเราสมัยเรียนม.ปลายนี่เอง    ไอ้ผมก็นึกว่ามันเลิกกันไปแล้วตั้งแต่ไอ้คุณชายมันสอบติด   กลายเป็นตัวแทนหมู่บ้าน   หอบห่อผ้า  โบกมือลาพ่อแม่พี่น้อง  ออกเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอน  มาตามหาองค์บากแล้วซะอีก   เริ่มเลอะอีกละไอ้โก้

 

 

“ไหนมรึงบอกว่าพี่เขาดีนักหนา  สัญญากันเป็นมั่นเหมาะว่าเรียนจบแล้วจะกลับไปแต่งงานกัน”

 

 

อารมณ์เดียวกับไอ้หนุ่มลูกทุ่งต้องจากสาวคนรัก   เลยไปสัญญาสาบานกันหน้าต้นไทรเพื่อให้เป็นพยานแห่งความรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อกันเลยครับ

 

 

“เชี้ยละ  พวกกุไม่ใช่ขวัญเรียมนะมรึง”  

 

ไม่ยักรู้ว่ามรึงอ่านด้วย  หน้าไม่ให้นะเนี่ย   ซาดิสต์อย่างมรึงนี่น่าจะอ่าน  ศพใต้เตียง หรือไม่ก็วิปลาศฆาตกรรมนะ 

 

 

“มรึงไม่ต้องเสียใจไปหรอกน่า  หล่อๆอย่ามรึงหาใหม่ง่ายจะตาย” 

 

ถึงจะต้องกัดฟันพูด  แต่ปลอบใจมันไปหน่อยแล้วกันครับ   ท่าทางคงจะเสียใจน่าดู   ถึงได้ทำหน้าเหมือนโลกแตกอย่างนั้น

 

 

“เปล๊า”  ทำยักไหล่  หน้ากวนๆแล้วหันมาตอบเสียงเย็นพร้อมกระตุกยิ้มโรคจิตตรงมุมปาก

 

 

“กุไม่ได้เสียใจเท่าไหร่หรอก  ก็อย่างที่มรึงว่านั่นแหละ  หล่อๆอย่างกุจะหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้  แต่ที่เซ็งนี่เพราะว่าไม่ได้เช็คบิลด้วยตัวเองต่างหาก   แต่ขำชะมัดเลยว่ะ  ตอนไอ้แนนมันเล่าให้ฟังว่าพี่แหวนทำหน้ายังไง   เจอไอ้กิมจิพุดเดิ้ลลูกรักของขวัญจากแฟนใหม่โดนขโมยไปกล้อนขนจนเกลี้ยงซะงั้น  มรึงดูนี่ดิ  หยั่งกับเอเลี่ยนเลยแมร่ง  หมาอะไร  อุบาทว์ชะมัด  555”

 

 

ส่งมือถือที่มีรูปน้องหมาเหยื่ออารมณ์ให้โก้ดูแล้วมันก็หัวเราะสะใจเป็นบ้าอยู่คนเดียว  พุดเดิ้ลกิมจิสีน้ำตาลเข้มโดนกล้อนขนจนเกลี้ยง  เหลือทิ้งไว้แต่กระจุกหนึ่งบนหัวคล้ายทรงพังค์เพราะไอ้แนนมันพิเรนท์สั่งช่างบอกจะเอาไว้มัดจุกให้กิมจิ 

 

 

เห็นละสงสารพี่แหวน  ไม่น่าหลงผิดมาเป็นแฟนไอ้หมาบ้านิคเลย  ไอ้แนนน้องมันก็พอกัน  โดนพี่จ้างให้ไปขโมยหมาแฟนเก่าไปกล้อนขนมันก็ทำตาม   แถมยังไปครีเอททรงใหม่ให้ไอ้กิมจิมันอีก   คุณผู้อ่านท่านใดทำงานอยู่องค์กรพิทักษ์สัตว์ก็อย่ามาจับผมนะครับ  ไปจับไอ้คุณนิคกับน้องมันโน่น  ผมแค่เล่าเฉยๆ  ไม่ได้สมรู้ร่วมคิดด้วยนะ


 

 

เห็นอย่างนี้แล้วใครอย่าได้นึกจะเป็นศัตรูกับไอ้หมาบ้ามันเชียว   สงสารไอ้พุดเดิ้ลกิมจิจริงๆ  เรื่องนี้เลยสอนให้รู้ว่า  รวมกันเราอยู่  ทิ้งกุ (หมา) มรึงซวย  เฮ้อ..... 

 

 

 

ตามมาด้วยกรณีที่สอง

 

19.35 น.  เดือน