ข้างบ้านน่ะตัวแสบ 20.1

posted on 05 May 2008 01:36 by skysonatapjj

 

มันก็แค่อกหักล่ะวะ  จะเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว ผมค่อยๆลืมตาตื่นพร้อมกับประโยคที่พยายามสะกดจิตตัวเองทั้งคืน หันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงก็เพิ่งจะหกโมงเช้า  จะนอนต่อก็นอนไม่หลับลุกขึ้นนั่งถอนใจเฮือกๆ  เมื่อวานกุบอกเลิกไอ้เชนไปแล้วนี่หว่า  แล้วไอ้โย่งมันก็ไม่คิดจะมาง้อสักนิด  อุตส่าห์นั่งรออยู่จนดึกแต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงโทรศัพท์สักแอะ  ว้อยยยย  ช่างแมร่ง   ท่องไว้ไอ้นิค แค่อกหักจะเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว มันก็แค่อกหัก แค่อกหัก   ใช่  ก็แค่อกหัก  ฮือๆๆ   กุอกหัก  ไอ้เชนมันไม่แคร์กุแล้ว  นั่งน้ำตาซึมเล็กๆก่อนที่เสียงของไอ้แนนจะงัวเงียถามขึ้น  

 

 

“มีเรียนเช้าเหรอพี่นิค” 

 

 

“เปล่า  วันนี้โดด”  

 

 

“อ้าว”

 

 

“พวกตัวนอนกันไปก่อนเถอะ  เดี๋ยวสายๆพี่จะมาปลุก แล้วไปเที่ยวกัน”


 

 

ไม่มีอารมณ์จะเรียนจริงๆวันนี้   ออกไปเที่ยวให้มันหายเซ็งดีกว่า  คิดมากก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา   ใช่   มันก็แค่อกหัก   ถ้ามรึงอกเดาะกระดูกทิ่มปอดโดนเข็นเข้าไอซียูเมื่อไหร่  เมื่อนั้นค่อยมานั่งคร่ำครวญจะดีกว่า   ปลอบใจตัวเองแบบบ้าๆแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวปล่อยให้ไอ้สองตัวฝาแฝดนอนต่อ    วันนี้ก็วันศุกร์    อีกแค่วันเดียวพวกแฝดก็ต้องกลับบ้านแล้ว  เหงาเหมือนกันแฮะ  เฮ้อ....ทำไมช่วงนี้ถึงได้เซนซิทีฟ  แบบหัวใจไม่แข็งแรงอย่างนี้วะ

 

 

เดินลงไปห้องครัวเพื่อหาอะไรใส่ท้องที่ร้องประท้วงแต่เช้าเพราะเมื่อวานกินอะไรไม่ลงนอกจากสับปะรดของไอ้เชฟแม็ค  

 

 

ปกติผมไม่ชอบรสชาติเปรี้ยวๆของสับปะรดเท่าไหร่  (ไอ้นางแลหวานๆที่แม่ค้าบอกนั่นแหละ  ซื้อมาทีไรไม่เห็นมันจะหวานอย่างที่บอกสักที)   เวลากินเข้าไปแล้ว  รสชาติเปรี้ยวๆของมันจะต้องจี๊ดขึ้นหัวตุบๆทุกที   กลับกันถ้าอยู่ในโหมดเศร้าแล้วกินเข้าไปให้ขมับมันตุบๆ ผมว่ามันสะใจดีพิลึก   ใช่   คนอย่างไอ้นิคมันหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง   ไอ้น้องไม้มันคงกะไว้แล้วล่ะสิว่าผมกับไอ้เชนจะต้องแตกคอกัน  ก็ดี  ในเมื่อมันเล่นแรงอย่างนี้  ผมก็จะเอาบ้าง  หมดเวลาจะมานั่งซึมเป็นหมาโดนยาแล้วไอ้นิค

 

คิดอะไรบางอย่างแบบร้อยแปดพันเก้าตลบอยู่ในหัว  ปากก็เคี้ยวพายกรอบที่ไอ้คินซื้อมาทิ้งไว้ให้ในตู้ไปด้วย 


 

 

“พี่นิคครับ”

 

 

เสียงเรียกหลอนประสาทแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน   เวงตะไลเอ้ย   มันมาอีกแล้ว   ไอ้น้องไม้มันมาอีกแล้วครับ   ไอ้นิคหมดอารมณ์กิน  กระแทกถุงขนมเก็บเข้าตู้ทันที    อ๊ะๆๆๆ  แต่เดี๋ยวก่อน  อย่าเพิ่งๆ  ใครที่คิดว่าผมจะกระโจนเข้าฆาตกรรมอำพรางหมกส้มไอ้เด็กวอนส้นนี่ให้สาสมกับความแค้นที่มีอยู่นั้นคุณคิดผิดถนัดเสียแล้วล่ะ  

 

 

“จะมาหาเรื่องอะไรอีก”   ถามเสียงเย็นยิ่งกว่าอุณหภูมิในตู้ไอติมวอลล์

 

 

“ฟังไม้อธิบายหน่อยได้มั้ย  ไม้ไม่ได้ทำจริงๆนะพี่นิค  จะให้ไม้ไปสาบานที่ไหนก็ได้”

 

 

ทำเสียงจะร้องไห้อีก  รู้ว่ากุแพ้น้ำตาล่ะเอาใหญ่เลยนะมรึง

 

 

“ตอนนี้พี่ไม่อยากรู้แล้วล่ะว่าไม้จะทำจริงๆรึเปล่า  ยังไงพี่ก็เลิกกับไอ้เชนไปแล้ว  พูดอะไรตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ”

 

 

วู้   สุดยอด  จบเรื่องไอ้น้องไม้กุจะลาออกไปเขียนนิยายน้ำเน่าขายแล้ว  ไม่เรียนแล้ววิดว้งวิดวะเนี่ย   

 

 

“ทำไมจะไม่มีประโยชน์  ไม้รู้ว่าที่พี่นิคบอกเลิกกับพี่เชนก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ  ถ้าพี่ยอมไปคุยกับพี่เชน   ยังไงพี่เชนก็ต้องขอคืนดีอยู่แล้วล่ะ”

 

 

ทำเสียงตะล่อมกุเต็มที่  ว่าแต่ใครเป็นพี่มรึงวะ   เรียกอยู่ได้  พี่นิคๆ  เซ็งว่ะ  เกลียดมันตีสองหน้า  มาทำหน้าซื่อตาใสบอกให้กุไปคุยกับไอ้เชน   เหอะ  เชื่อตายล่ะ  ผมนึกในใจ   

 

 

“ไม้มาพูดแบบนี้กับพี่ต้องการอะไรกันแน่”

 

 

ทำเสียงเจ็บปวด  พร้อมตีหน้าเศร้าแบบสุดลิ่มทิ่มเหวลึก  ความสามารถรอบด้านจริงๆไอ้นิค  สำนวนเน่าแล้วยังเล่นละครเก่งอีก 

 

 

“ไม้เปล่านะ  ไม้พูดจริงๆ  ไม้ไม่ได้เกลียดพี่นิคแล้ว  เรื่องที่ร้านนมคราวนั้นเพราะวินเขามาปรึกษาว่าเขาไม่อยากให้พี่ชายคบกับผู้ชายด้วยกัน  ไม้ขอโทษ  ไม้ไม่ได้ตั้งใจ”

 

 

ผมชงไมโลแล้วเดินเลี่ยงไปนั่งโซฟา  ปล่อยให้ไอ้น้องมันพล่ามของมันไป  ใครจะฟัง   โธ่  รู้ๆอยู่ว่ามันตีหน้าเศร้าเท่าความเท็จให้ฟังทั้งนั้น  ใครเชื่อก็โง่เต็มที

 

 

“พี่นิคจะให้ไม้ทำยังไงไม้ยอมทุกอย่างเลยนะ  ไม้ไปอธิบายให้พี่เชนฟังก็ได้”

 

 

ยังจะตามมาราวีกุอีก  ไอ้นิคแอบถอนใจเซ็งๆ แต่เอาเถอะ  เล่นกับมันต่ออีกหน่อยแล้วกัน  เดี๋ยวเถอะ   อีกเดี๋ยวพ่อจะทำให้แล่นหนีกลับบ้านแบบหางจุกตูดเลยมรึง  ไอ้น้องไม้เดินเข้ามานั่งข้างๆแบบกล้าๆกลัวๆ 

 

 

“พี่นิคจะให้ไม้ทำยังไงพี่นิคถึงจะยอมเชื่อ” 

 

 

“ก็ได้   ในเมื่อไม้ยืนยันอย่างนี้พี่ก็จะลองเชื่อดูสักครั้ง”    ยิ้มอ่อนโยนแต่ในใจตะโกนว่า ยังไงกุก็ไม่เชื่อว้อย

 

 

“พี่นิคเชื่อไม้แล้วจริงๆเหรอ”  แน่ะ  ทำดีใจ  คว้าแขนกุไปเขย่า แถมทำหน้าอย่างกับถูกหวย

 

 

“ครับ  พี่เชื่อไม้”    

 

 

ใครจะบ้าเชื่อมรึงลง    ไอ้นิคแอบยิ้มพิฆาตมารอยู่ในหน้าเลยครับ  กุจะทำให้มรึงโผล่หางให้ได้เลยไอ้น้องไม้   ความคิดชั่วๆแบบคิดแต่จะแก้แค้นของผมเดินหน้าเต็มกำลัง   มือค่อยๆคว้าเอวไอ้เด็กสองหน้าเข้ามาใกล้   ไอ้น้องไม้ทำสีหน้าไม่เข้าใจแค่ครู่เดียว  ก่อนจะแก้มแดงแบบอาการของคนกำลังเขินอายสุดๆเมื่อมันเงยหน้าขึ้นสบตากับผม

 

 

“พี่นิคจะทำอะไรน่ะ” 

 

 

ทำเสียงสั่น  พยายามปลดมือผมออก  กลัวล่ะสิมรึง  เอาเลย  กลัวมากๆแล้วแสดงสันดานเสียๆของมรึงออกมาเลย  ผมคิดในใจแค้นๆ

 

 

“ไม่เห็นต้องถาม  ก็ไม้บอกเองนี่ว่าจะยอมทุกอย่างถ้าพี่เชื่อไม้”

 

 

ผมยิ้มๆ ก้มหน้าลงไปใกล้ๆ   ไอ้น้องไม้งี้หน้าแดงแจ๋ไปหมด  พยายามผลักผมออกแต่แรงเท่ามดของมันยังไงก็สู้แรงคนบ้าเลือดอย่างไอ้นิคไม่ได้หรอกครับ   จะว่าไปไอ้เด็กหน้าซื่อใจคดนี่ก็หน้าตาน่ารักไม่เบา เพราะไอ้หน้าตาซื่อๆนี่สินะ  ไอ้เชนถึงได้เชื่อมันมากกว่าผม


 

 

ปลายจมูกผมแตะเบาๆที่ข้างแก้มไอ้น้องไม้   ก่อนจะกดลงไปเต็มริมฝีปาก  ทีนี้ล่ะได้เรื่องเลยครับ  มือสั่นๆที่พยายามผลักผมออกเปลี่ยนมายึดไหล่ผมไว้แทน   เฮ้ยๆ  ทำไมมันไม่เหมือนอย่างที่คิดวะ  ผมนึกว่าไอ้น้องไม้มันจะลุกขึ้นโวยวายด้วยความโกรธแล้วแสดงสันด๋อยชั่วๆออกมาให้เห็นเสียอีก  สงสัยแค่จูบแก้มมันจะไม่ซาดิสต์เหมือนสวรรค์เบี่ยงแน่   คิดอย่างนั้นผมเลยเปลี่ยนเป้าหมาย

 

 

“พี่นิค !!!/ นิค !!!”

 

 

ยังไม่ทันจะจูบไอ้น้องไม้   ผมก็เจอสั่งคัตซะก่อน   ประสานเสียงเรียกเลยครับงานนี้  เสียงหนึ่งของไอ้เนม  อีกเสียงเป็นของไอ้โย่ง  ยืนกันอยู่คนละมุมบ้าน  สีหน้าก็ไม่ต่างกันมาก

 

 

“นี่มันอะไรกัน” 

 

 

ต่อจากเสียงเรียกก็เปลี่ยนมาเป็นแรงดึงครับ  ไอ้เนมหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธเข้ามาจับตัวพี่มันแยกออกจากไอ้น้องไม้ทันที   ส่วนไอ้เชนก็ได้แต่ยืนมองผมนิ่งๆ ด้วยสีหน้าคล้ายไอ้เนม จะต่างกันเล็กน้อยก็ตรงที่แววตาของไอ้โย่งมันบอกว่า  นอกจากจะโกรธผมมากแล้ว  มันยังเสียใจกับการกระทำของผมคราวนี้ด้วย   ไอ้นิคงี้สะใจสิครับ   ทีนี้มันจะได้รู้ซะบ้างว่าผมเจ็บใจขนาดไหนเวลาที่เห็นมันโอ๋ไอ้น้องไม้ต่อหน้าต่อตา

 

อยากจะหัวเราะสะใจดังๆ  วันนี้ฟ้าเข้าข้างกุจริงๆ

 

 

“ผมถามว่าพี่ทำอะไรอยู่”  

 

 

เวลาไอ้เนมโกรธมันจะเลิกตัวเลิกเค้าทันที  ผมเคยเห็นมันโกรธกับไอ้แนนทีหนึ่งสมัยอยู่ม.ต้น  จำได้ว่าขึ้นกุมรึงกันลั่นบ้านจนแม่ต้องจับแยกขังเดี่ยวให้เข็ดหลาบ  


 

 

“ไม่มีอะไร  ก็แค่ไม้มาอธิบายความจริงให้ฟัง  แล้วพี่ก็เชื่อ”

 

 

ผมเน้นว่าเชื่อไอ้น้องไม้ประชดไอ้เชน   


 

 

“พี่นิคเชื่อมันเข้าไปได้ยังไง  มันบอกว่าไม่ได้ทำพี่ก็เชื่อมัน  แล้วทีแนนขอร้องให้พี่เลิกกับพี่ไอ้วิน พี่ไม่เห็นยอมทำตามที่พวกผมขอร้องเลย  พี่นิคเห็นคนอื่นดีกว่าน้องตัวเองหลายครั้งแล้วนะ”

 

 

ไอ้เนมเสียงดังลั่นบ้านด้วยความโกรธ  ตามันขวางจัด  เห็นแล้วนึกถึงตัวเองตอนบ้าเลือดครับ  เชื้อไม่ทิ้งแถว   แบบนี้ต่อให้เอาช้างสิบโขลงมาฉุดก็ไม่รู้ว่าจะหยุดไหวรึเปล่า

 

 

ไอ้นิคนะไอ้นิค  มัวแต่คิดจะประชดไอ้เชนจนลืมนึกถึงความรู้สึกของพวกแฝดไปเลย  กุหนอกุ

 


“ใจเย็นๆสิเนม  ฟังพี่ก่อน”

 

 

“ไม่ฟัง   ถ้าพี่เห็นคนอื่นดีกว่าน้องตัวเองอย่างนี้  ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว  ไปเถอะแนน  กลับบ้าน  ยังไงพี่นิคก็ไม่เห็นความสำคัญของพวกเราแล้ว”

 

 

เอาล่ะสิ   เพิ่งสะใจว่าสมน้ำหน้าไอ้เชนที่มันรู้สึกถึงรสชาติความเสียใจของผมที่เห็นแฟนตัวเองอี๋อ๋ออยู่กับคนอื่นไปหยกๆ  มาตอนนี้กรรมตามทันไอ้นิคแบบติดจรวด  ติดเจ็ท ติดไอพ่น  เข้าใจเลยว่าไอ้เชนมันรู้สึกยังไงตอนที่ผมไม่ฟังที่มันพูด  เอาแต่โกรธจนคิดแต่จะบอกเ