ข้างบ้านน่ะตัวแสบ 16

posted on 08 Apr 2008 16:00 by skysonatapjj

 

 

“อะโหล   1  2  3  เทสๆ  ขณะนี้กำลังจะได้เวลาประมูลหนุ่มรำวงวิดวะของเรากันแล้วนะครับ   แล้วใครที่รู้ตัวว่าเป็นเดือนของปี 2    กรุณากลับมาที่เวทีด่วนนะครับ  ย้ำอีกครั้งว่า  ด่วน  ด่วนจริงๆ”

 

 

เสียงไอ้โอออกประกาศเรียกไอ้เชนดังขึ้นได้จังหวะพอดิบพอดี   ไอ้หน้าหล่อมันเลยสบถอะไรไม่รู้สองสามคำ  แล้วหันมาคาดโทษไอ้ตัวแสบคู่กรณีเสียงเข้ม

 

 

“ยังไงวันนี้ก็ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง  เลิกงานแล้วรอกลับกับกุด้วย   แล้วก็อย่าเล่นอะไรปัญญาอ่อนบอกอายุสมองห้าขวบของมรึงอีกล่ะ”

 

 

“แล้วมรึงอยากรู้มั้ยว่าไอ้สมองห้าขวบอย่างกุตรีนหนักแค่ไหน  ไอ้-เวง-ตะ-ไล”

 

 

ไม่ได้ดีแต่ปากครับ  ไอ้คุณนิคกระแทกส้นผ้าใบเน่าๆของตัวเองตอกเข้าที่หน้าแข้งไอ้เชนอย่างแรงจนไอ้หล่อมันทรุดตัวลงกุมหน้าแข้งโอดโอยท่ามกลางสีหน้าเหี้ยมๆของผม   ไงละมรึง   ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร   กุไอ้นิค ศิษย์เจ้าพ่อไทรแดงว้อย

 

 

“ไอ้คุณนิค  มาอยู่นี่เอง  พวกกุตามหาตั้งนาน”

 

 

ไอ้ตะวันในเครื่องแบบหนุ่มรำวงเต็มยศกับไอ้เชฟแม็ควิ่งเป็นหมาเห็นเจ้าของเข้ามาหา  ไอ้พวกนี้ก็เหมือนกัน   ทำไมมรึงไม่รอให้กุโดนไอ้เชนฆ่าหมกท่อแถวนี้ก่อนแล้วค่อยมาตาม  ไม่ได้ดั่งใจจริงๆ  ฮึ่มฮั่มในคอแล้วก็เดินตึงๆออกไป 

 

 

ใกล้จะถึงเวลาประมูลหนุ่มเดือนขึ้นไปรำวงในรอบสุดพิเศษ  คนในงานก็ยิ่งหนาตาดูมืดฟ้ามัวดินอย่างกับงานมหกรรมทวงหนี้แชร์ข้าวเหนียว   ส่วนไอ้นิคก็มานั่งโมโหโกรธาอยู่ในซุ้มบิงโกที่ของรางวัลหมดเตรียมตัวรอเก็บแผงกันอย่างเดียว   สต๊าฟส่วนใหญ่ก็ไปออกันอยู่หน้าเวทีแล้ว

 

 

“หน้าแข้งไอ้เชนแดงเถือกเลยว่ะ กุว่าพรุ่งนี้ได้ช้ำเลือดช้ำหนองแน่”   ไอ้แม็คทำหน้าซื่อเดินมานั่งข้างๆ

 

 

“ตายห่ะไปได้ซะก็ดี”     ไอ้นิคตาขวางใส่เพื่อน

 

 

“ถามจริง  มรึงแค้นอะไรมันนักหนาวะ”  ไอ้ตะวันถามบ้าง

 

 

“มรึงสมองเสื่อมรึเปล่า   ก็กุบอกแล้วไงว่ามันกวนตรีน”  

 

 

แล้วมรึงจะฟื้นฝอยหาตะเข็บตะขาบอะไรวะ  กุแค้นมันอยู่นะเว้ย  โมโห  ความดันขึ้น  ไอ้นิคใกล้บ้า

 

 

“ก็แล้วมันกวนยังไงล่ะวะ”

 

 

“มรึงจะถามไปเล่นแฟนพันธุ์แท้ไอ้เชนเหรอวะ   สาดดดด   คนยิ่งแค้นๆ ยังจะพูดถึงมันให้ได้มีน้ำโหขึ้นมาอีก”

 

 

“เออน่า  มรึงตอบพวกกุมาก่อนว่าโมโหมันเรื่องอะไรกันแน่”  ไอ้แม็คยังเซ้าซี้ 

 

 

“เอางี้ๆมรึงตอบกุมาแล้วกันว่าใช่หรือไม่ใช่”   

 

 

ไอ้ตะวันเลยเสนอทางเลือกให้อีกเมื่อเห็นว่าไอ้คุณชายไม่ยอมตอบคำถามเอาดื้อๆ

 

 

“ที่มรึงโกรธไอ้เชนเพราะมรึงโกรธมันอยู่แต่มันดันไม่ง้อมรึงใช่มั้ย”

 

 

“ใช่”

 

 

“แล้วมรึงก็ยิ่งโกรธเข้าไปอีกเพราะมันเมินมรึงใช่มั้ย”

 

 

“เออ ใช่”

 

 

“ยิ่งตอนที่มันทำหม้อสาวต่อหน้ามรึงนี่ก็ยิ่งโมโหใช่มั้ย”

 

 

“ก็ใช่อีกเหมือนกัน   เชี้ย   ตกลงพวกมรึงจะถามอะไรนักหนาวะ”  

 

 

ผมงงเมื่อเห็นไอ้สองตัวเพื่อนซี้มันหันไปมองหน้ากันแล้วส่ายหน้าคล้ายระอาเบาๆ  แถมยังหันมามองหน้าผมแบบสงสารปนสมน้ำหน้าอีก   เดี๊ยะๆ เดี๋ยวต่อยตาหลุด
 

 

“พวกมรึงจะพูดอะไรก็พูดมา  อย่ามาทำหน้าทำตากวนประสาท”

 

 

“จากอาการเบื้องต้นของมรึงนะ    พวกกุพอจะสันนิษฐานได้ว่า  อะแฮ่ม.....” 

 

 

ไอ้ตะวันยักท่าไม่ยอมเฉลยสักทีเลยโดนไอ้คุณชายบรรจงถวายบาทาไร้เงาจนหงายเก๋งตกเก้าอี้ไปก่อนหนึ่งราย  ไอ้แม็คเห็นดังนั้นเลยไม่กล้าอมพะนำอีก  
           

 

“กุกับไอ้ตะวันปรึกษากันแล้วว่า  ไอ้อาการอย่างมรึงเนี่ย   เขาเรียกว่า   หึง   ฟันธง! ”

 

 

“แต่เดี๋ยวพวกมรึงจะเจอกุฟันศอก  หึงบ้าอะไร  กุผู้ชาย  ไอ้เชนมันก็ผู้ชาย  จะไปหึงมันทำหอกหัก”

 

 

ไอ้นิคเถียงแต่ก็เสียงเบาอย่างไม่ค่อยจะมั่นใจ    หึงเนี่ยนะ   กุหึงไอ้เชนเนี่ยนะ   ไม่ใช่ๆ  ไอ้สองตัวนี่มันมั่วแน่ๆ

แต่พอสำรวจความรู้สึกของตัวเองมากเข้าก็ชักไม่แน่ใจ   หรือว่าผมจะหึงไอ้เชนมันจริงๆ  นี่ผมรู้สึกกับไอ้เชนมากกว่าคำว่าเพื่อนหรือเนี่ย     ตายๆๆๆ  หรือว่าอยู่ใกล้ไอ้สองตัวผัวเมียคินเป้มากเกินไป
 

 

 

“หรือว่ากุจะหึงมันจริงๆวะ”  พึมพำคนเดียวหลังจากอึ้งไปพักใหญ่   


 

 

“มรึงจะแค้นอะไรไอ้เชนมันนักหนา   กุไม่เห็นจะมีใครใจเย็น  ทนปากหมาๆ  แถมทนมือทนตรีน มรึงได้อย่างมันสักคน  แล้วทุกวันนี้ที่มันตามรับส่งตามคุมมรึงอยู่เนี่ย  ก็บอกอยู่ทนโท่แล้วว่ามันทั้งหวงทั้งแคร์มรึงแค่ไหน   ปากเชี้ยๆ สันดานชั่วๆ อย่างมรึงนี่มีคนดีๆอย่างไอ้เชนมารักมาชอบก็บุญแค่ไหนแล้ว”

 

 

อ้าว  สาดดดด   หลอกด่ากุนี่หว่า    ไอ้ตะวันพูดจบก็ต่อด้วยไอ้เชฟแม็คบ้าง
 

 

 

“พวกกุไม่ได้จะส่งเสริมให้มรึงรักผู้ชายด้วยกัน  แต่ที่พูดก็เพราะว่าอยากให้มรึงเลิกบ้าสักที  แมร่ง สองสามวันนี้พวกกุนอนสะดุ้งผวาเฮือกๆกันแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน  กลัวว่ามรึงจะแอบลุกขึ้นปีนรั้วไปฆาตกรรมไอ้เชนกลางดึก”

 

 

ผมมองหน้าไอ้สองตัวแล้วก็ยังอึ้งๆเหวอๆ งงกับความรู้สึกของตัวเองอยู่   หันไปมองไอ้ไส้เดือนเชนบนเวที    ก็เห็นมันยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเสียงไอ้โฆษกโอริโอ้ประกาศชื่อคุณพี่ซูซี่เป็นผู้ชนะการประมูลได้ตัวหนุ่มรำวงพ่วงดีกรีเดือนปีสองไปเป็นคู่เต้นในรอบสุดพิเศษ  ส่งท้ายก่อนที่งานในค่ำคืนนี้จะจบลง

 

 

“มรึงไม่สงสารมันเหรอวะ   ดูสิ  หน้าซีดแล้วซีดอีก  โดนสายตาปานจะกลืนกิน   แถมยังมือไม้ยุบยับปานจะจับกินตับของเฮียสิทธิ์ไปซะขนาดนั้น”

 

 

“แมร่ง  มรึงเจือกเปิดประเด็น  เชี้ย  กุสับสนนะเนี่ย” 

 

 

“จะสับสนไรนักหนา   ชอบก็คือชอบ  ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ   จบ”    พูดง่ายเนาะไอ้เชฟแม็คมรึงไม่มาเป็นกุนี่หว่า 

 

 

จริงๆ ก็สงสารไอ้เชนอยู่เหมือนกันนะครับ  แต่อารมณ์นี้  ความรู้สึกสับสนไม่เข้าใจตัวเองมันมีมากกว่า  ก็ยอมรับนะครับว่าเวลาอยู่กับไอ้หน้าหล่อนั่นก็สนุกดีเหมือนกัน  ถึงบางครั้งมันจะวอนตรีนไปนิด  หล่อเกินหน้าผมไปหน่อย  ชอบสั่งสอนเหมือนเป็นพ่อ   แต่มันก็ตามใจผมบ่อยๆ  แล้วพอเห็นไอ้เชนมันไปสนใจคนอื่นมากกว่า   ผมก็หงุดหงิด   อดโมโหมันไม่ได้   

 

 

เฮ้อ... นี่ตกลงกุชอบไอ้เชนจริงๆเหรอวะ    นี่กุชอบผู้ชายด้วยกันเหรอเนี่ย     ไอ้นิคเซ็ง  เครียด   แต่ไม่ได้กินเหล้า   เฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ  แต่ละครั้งที่ถาม  ผมก็ยิ่งมีคำตอบที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆในใจ 

 

 

ฮึ้ยยยย  หงุดหงิด  ไม่ชอบเลยกับอะไรที่มันค้างๆคาๆอยู่ในความรู้สึกเหมือนไม่ได้จ่ายค่าไฟเหมือนในโฆษณาอย่างนี้ หันไปมองไอ้เชนอีกครั้ง  ตอนนี้มันกำลังหนีอภินิหารปีศาจพันมือของเฮียสิทธิ์อยู่อย่างสุดกำลัง   เฮ้อ.....ขอถอนใจเฮือกใหญ่ๆอีกที    เอาไงดีวะไอ้นิค   ตกลงมรึงชอบผู้ชายจริงๆเหรอเนี่ย  แล้วก็นั่น....ไอ้คู่รักคินเป้เดินกะหนุงกะหนิงเข้ามาพอดี    เอาวะ   ขอกุพิสูจน์อะไรสักหน่อยเพื่อความแน่ใจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน

 

 

“เฮ้ย  คิน  มาหากุหน่อยดิ๊” 

 

 

เรียกไอ้คินเหมือนเรียกน้องหมาที่บ้าน  รายนี้ก็ยังคงความดีเหมือนเกลือที่ยังคงความเค็ม เดินเข้ามาหาไอ้คุณชายเพื่อนรักอย่างว่าง่าย   ส่วนไอ้เป้    ฮึ   หมั่นไส้มัน   รักกันมากใช่มะ  เดินตามกันต้อยๆตลอด    ชิ   หงุดหงิดมานานแล้ว   ขอสักหน่อยเหอะมรึง 

 

 

“มีอะไรรึเปล่าไอ้คุณนิค  ทำไมหน้าเครียดๆวะ” 

 

 

ไอ้คินนั่งแปะลงข้างๆ   ผมเลยถือโอกาสจ้องหน้ามันเขม็ง   พอเก็บรายละเอียดใกล้ๆอย่างนี้แล้วก็เพิ่งรู้สึกว่ามันน่ารักเป็นบ้าเลย   มิน่า  มันถึงได้ถูกไอ้พวกโรคจิตตามก่อกวนตลอด    เอาล่ะ  วันนี้ขอกุเป็นโรคจิตสักวัน    ให้กุพิสูจน์หน่อยนะเพื่อน    ไอ้นิคไม่พูดพล่ามทำเพลงคว้าตัวเพื่อนรักเข้ามาจูบเข้าเต็มๆทั้งแก้มซ้ายทั้งแก้มขวา  กะให้ไอ้คินแก้มช้ำให้ไอ้เป้ใช้งานไม่ได้ไปหลายวัน

 

 

“เฮ้ย !”   

 

 

เสียงไอ้พวกเพื่อนๆประสานกันดังลั่น   โดยเฉพาะไอ้เป้   พอมันเห็นแฟนตัวเองโดนปล้นจูบต่อหน้าต่อตาก็แทบจะกระโจนเข้าวิสามัญไอ้หมานิคถ้าไม่ติดว่าโดนไอ้แม็คกับไอ้ตะวันคว้าคอไว้ก่อน

 

 

“แก้มแฟนมรึงนุ่มสาดๆเลยว่ะเป้  ทั้งนุ่มทั้งหอม  นี่กุมองข้ามมรึงไปได้ไงตั้งนานวะคิน   เลิกกับไอ้เป้มาเป็นแฟนกุเอามะ”  

 

 

ไอ้เป้ยิ่งร้องโหยหวนเหมือนควายโดนเชือด  เมื่อไอ้คินที่รักเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหน้าแดงเขินอาย  อึกๆอักๆ  แต่ก็ยอมให้กอดโดยไม่ขัดขืน     แล้วไอ้หมานิค    ไอ้เพื่อนชั่วกล้าตีท้ายครัว   มันกำลังกอดคนน่ารักของไอ้เป้ไม่ยอมปล่อยเลย  แค้นมานนนน   

 

 

“เดี๋ยวๆไอ้คุณนิค  มรึงเข้าใจไรผิดรึเปล่า  ไอ้คินมันของไอ้เป้  ส่วนของมรึงอยู่บนเวทีนู่น”

 

 

ไอ้ตะวั